Sevgilinizle uzaktan film izleyin,
gerçek bir buluşma gibi.

Başka bir şehirdeki sevgilinizle bir şey izlemek, kalabalık bir izleme partisiyle aynı sorun değildir; gruplar için yapılmış araçlar da asıl aksayan şeyi çoğu zaman kaçırır. Ortada iki kişi vardır: genellikle uzun bir günün sonunda, çoğu zaman farklı saat dilimlerinde, bir saatliğine aynı odadaymış gibi hissetmeye çalışan iki kişi. Teknolojinin yapması gereken tek şey aradan çekilmektir.

Aksayan şey nadiren videodur. Birinizin üç saat ileride ve çoktan yorgun olmasıdır. Ne izleneceğine karar vermekle geçen on dakika, ardından onu iki tarafta da çalıştırmak için geçen bir on dakika daha. Film oynarken tepkileri ayrı bir uygulamaya yazmaktır; yani kâğıt üzerinde birlikte, gerçekte tek başınıza izlersiniz. Her şey çalıştığında korumaya çalıştığınız akşamın çoğu gitmiştir.

İki kişilik bir oda bunun mekanik yarısını çözer. Oynatma tek bir ortak saatte kalır; duraklatma ikiniz için de duraklatmadır ve kimse sessizce otuz saniye ileride olmaz. Sohbet ve tepkiler başka bir pencerede değil, videonun yanındadır. Katılmak ise bir bağlantıdır: karşı taraftaki kişi onu açar ve oradadır; hesap yok, kurulum yok, ona bir şey anlatmak yok.

İki kişilik odalar ücretsiz plandadır; bunu açıkça söylemeye değer, çünkü izleme partisi araçlarının çoğu tam da bunun için ücret alır. Burada iki kişi bir deneme kademesi değildir. Ürünün biçimi budur; bu da tam olarak bir uzak mesafe ilişkisinin biçimidir.